Vol potenties

Wie heeft nu niet het gevoel ‘ik kan veel meer dan wat ik tot nu toe heb gedaan of mogen doen’?

 
Beperkt als we zijn kijken we vanaf kniehoogte onze bazen aan in opperste, maar o zo hypocriete aanbidding.
Gelijktijdig vertrappen we alle “insecten” onder onze zolen.
Lang leve ons streven naar de top.
 
Ambitie, ogen, oren, mond, hart, longen, lever, darmen, voeten en handen, zelfs een reproductie-orgaan ontbreekt niet; alles is potentieel aanwezig.
 
Een ei bevat voldoende gegevens om uit te groeien tot een volwassen wezen.
De staart, is rudimentair; een prehistorisch evenwichtsorgaan.
Dit stuitend menselijk verlengstuk van je ruggengraat valt af in de discussie.
 
Als we ons door het eiwit hebben heengegeten en met de schaal ook onze laatste barrière, zullen we dan wel voldoende ruggengraat over hebben om nooit meer naar boven te slijmen en naar beneden te schoppen?
 
Hou het aangenaam alstublieft!
Op een ei zit geen garantie.