De PLORK (Zuid Frankrijk)

Hij. 
Zwaar hijgend leg ik mijn laatste meters af naar boven.
Naar de bevrijding van mijn hijgend
  hert…
De laatste meters.
Amper boven, kijk ik in het gelaat van mijn nieuwe vriendin en deelgenote in deze queeste.
Geuren van lavendel, rozemarijn, kamille en andere wilde kruiden
  omringen mij als een onontgonnen parfum.
Ik zie haar hoofd uittorenen boven kruid en onkruid
Een hoofd alleen. Een grotesk
  hoofd boven al het wilde en onbevangene.
Wat daar uitsteekt is minder dan middelmatig.
Als mijn geest eindelijk is bekomen van deze bezwangerende invloeden, zie ik plotseling de PLORK in haar.
Gaat het een beetje” Vraagt ze.
Ja” zeg ik zwaar hijgend, onderwijl denkend, dat lichaam en geest nooit gescheiden mogen  worden.
Rationeel, als ik ben
  besef ik, dat de ramp die zich reeds bij haar geboorte heeft voltrokken, zich nu pas ten volle
aan mij heeft geopenbaard.Haar gezicht ontbeert
  schoonheid.
Ze is ronduit lelijk te noemen.
Zelfs het geurende lavendelsfeertje verbetert niets.
Jammer.
Want dat heerlijk geurende, schitterende lichaam van gisteren helpt mij nu niet meer om op andere gedachten te komen.

Hoe is het in godsnaam mogelijk, dat je tegelijkertijd zo mooi en zo lelijk kan zijn!




Lees hieronder verder

Zij.
Een week voor mijn afspraak deed ik alle moeite om er op mijn allermooist uit te zien.
Oefenen vooraf.
Oogschaduw, wimpers verven, parfum, leuke ketting en sexy jurk. Mijn benen…. Ja, ja.
Ik draai nog eens rond en denk:
  Zo moet het mogelijk zijn om met mijn nieuwe vriend naar Frankrijk te gaan.
Nu boven die afgrond in Frankrijk, zie ik dat amechtige mannetje met zijn halfkale grijze kop moeizaam naar boven komen
en ik zie plotseling
de PLORK in hem
Ik zeg: “Gaat het een beetje?”
Ja” zegt hij, zwaar hijgend.
Ik denk, hoe moet het nu verder met hem, als hij nu al geen lucht meer heeft.
Maar je moet lichaam en geest scheiden.
Normaal gesproken kan hij er ook niets aan doen dat hij zo geschapen is.
Lelijk als hij is, is hij misschien wel lief en gezien ervaring van gisteren zeker wel ervaren genoeg om mij voorlopig even af te leiden van
zijn rampzalige voorkomen.

Een onbevangen toeschouwer ziet twee figuren uit het Provençaalse kruid omhoog rijzen.
 
Hem valt niets bijzonders op, maar die twee zijn zich vanaf nu volledig bewust van hun

Prettige Lichamen en Ontzettende Rot koppen