Altijd te laat


Late, late, late

Sinds kort maak ik geen onderscheid meer tussen zakelijk en privé.

Ik ben toch altijd en overal te laat mee.
Te laat met BTW, te laat bij de bus, te laat bij mijn opdrachtgevers.
Ik vraag mij af: heeft niemand compassie met mij als latent vertragende vijftiger?
Begrijpt men dan niet, dat je altijd alles alleen moet regelen, op elk station van vertrek?
Maar er kan van niemand hulp worden verwacht.
Nu ik zoals gewoonlijk even te laat ben.
Ik moet kaartjes halen, koffers en tassen.
Geheel behangen met deze attributen storm ik te elfder ure naar voren, waar ik nog juist het vertrek van mijn gezin kan gadeslaan.
Naar een wonderschoon eiland met palmen, langgerekte stranden en een azuurblauwe zee. De perronchef kijkt mij meewarig aan en tikt mij licht op de schouder, mensen kijken mij aan.
En ik denk:
Bijna!
Maar waar zij naar toe gaan is de zee vol haaien, de wegen  levensgevaarlijk en de komeet van Halley voorspelt weinig goeds.
Ze hebben teminste geen bagage denk ik jaloers. En dat is het nu juist.
Wat moet ěk met die bagage?

En heb ik nog wel voldoende bagage?